دفاع منطقى از اسلام نبوّت و در نهايت ، دفاع از حقوقِ انسان است ؛ حقوقى كه بايد گرفته شود ، حقوقى كه تبيينِ آن ، پايگاهِ اجتماعى پيامبر صلى الله عليه و آله را روشن مىكند . دفاع از حقيقت و عدالت و فضيلت و انسانيّتِ انسان است ، كه ماهيّتِ فرازمانى و فراتاريخى دارند . و دفاع از عناصرى است كه گذشته و حال و آينده در مورد آنها واقعيت معنايى ندارد . چرا كه زمان و تاريخ ، نه تنها توانِ به تاريخ سپردنِ اين عناصر بالنده را ندارد ؛ بلكه خود ، از آنها معنا و مفهوم مىگيرد . بنابراين ، اگر دانشورانِ شيعى در اين امر مهم اسلامى به تحقيق و گردآورى اسناد و مدارك تاريخى - آن هم بيش‌تر در منابع اهل‌سنّت - برخاسته‌اند ، از آن روست ، كه اين حقيقت ماندگارِ موردِ نياز بشرّيت را همواره در ذهن و زندگىِ انسان‌هاى شيفته و بىقرارِ حقيقت و عدالت ، زنده نگه دارند . شيعيان على عليه السلام در ژرفاى تاريخ خونبارِ خود ، به دنبالِ مسير حركت خويش‌اند ؛ چرا كه تاريخ‌شان پيامى بلند دارد ، و آن‌ها را در آن ، پيام رسانان و راهبرانى است كه الگوهاى زندهء امروزشان است . در ژرفاى تاريخ‌شان به خانواده‌اى تعلّق خاطر دارند كه خداوند آن‌ها را از هر گونه پليدى و پلشتى دور داشته و با دست خويش تطهيرشان كرده است : « إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهّرَكُمْ تَطْهِيرًا » . « 1 » جز اين نيست كه خداوند مىخواهد از شما « اهل بيت » هر پليدى را بزدايد و شما را به شايستگى پاك گرداند . افزون بر اين ، آن چه در آن روز تاريخى ؛ روز بزرگ خدايى « عِيداللَّهِ الأكبَر » با آن تمهيدات اعلام شد ، در حقيقت گزاردن تكليفى بود از جانب خداوند ، كه

--> ( 1 ) . احزاب ، آيهء 33 .